توعطش آب داری , من عطش سیراب کردن تو را

 

 

 

"درمتن آفرینشم دنبال خود مگرد

که من

محبت خویش رابه تو

دیگرگونه ابراز کرده ام.

 

نه فعلی ،

که معنای جمله ای با تو تمام شود .

و نه فاعل ،

که بار انجام عملی بردوش کشی .

نه قیدی ،

که وجودت اسارت کلام شود .

و نه صفت ،

که موصوف را درآغوش کشی .

 

که تو

فضای خالی میان کلمات منی .

که به کرات نادیده ات گرفته ام ،

تا هرکدامشان به تفکیک

به مفهوم خویش ببالند .

 

تو

تنها فاصلهء سپیدی

که وجودت برودت نیست

چرا که چون نسیمی نامرئی

درمیان کلماتم مرور میکنی

تا نفس هریک را

به گونهء آن دیگری بسائی .

 

انصاف داشته باش !

جای هیچکس را برسراین سفره

اینگونه یکی درمیان

خالی نکرده ام .

 

درمتن آفرینشم

دنبال خودمگرد .

تو ر ابه قرینهء خویش ،

به قرینهء معنوی ،

                     حذف کرده ام ."

 

 

 

---

 

 

 

حلقه ی آتشی شدم  ,

به بلندای قامتش

تا او را گرم در برگيرم - چون هاله ای سرخ -

به حمايت از همه ی زمستانهايی که

تهديدش می کنند

***

در انتظاری اميدوار و طولانی سوختم ,

تا اينکه يک روز

در پس هرم خويش ,

ديدمش که از دور می آيد

" به شعله هايم ايمان آورد ؟ "

از خود پرسيدم

***

نزديک آمد

از درونم گذشت

و در برابر چشمانم , چون بخار داغ لرزانی

دور شد

                        دور

                                          دور

                                                              دور ...

تا امروز ,

که در حسرتی نوميد و جاويدان سوخته ام

***

شمايی که در طول راه , او را ديديد

به من بگوئيد

در حين عبور از دل زمستانهای کبود بی گذشت ,

هيچ لحظه ای , آنی ,

سردش نشد که بر نگشت ؟

 

                                                      تابستان ۷۹

 

 

 

---

 

 

 

 

در جنگلی

که شاخه ها تبر داران منتظرند ،

 

حضورت تنفسی است

 

میلاد نهالی را که منم :

 

                                 " بهانه ای کوچک ، بر امیدی شگرف "

 

گلوی سوخته ام را سرودی شو

 

تا به صدایت فرِیادی زنم :

 

                                     " شاخه ها جای آشیانه است ... "

 

    و جان دهم

 

 

                                         زمستان 84

 

 

---

 

 

  

 

 

 

همیشه فکر می کنم

خورشید بودن ،

حسرت دل باغبانی ست ،

که تمامی عمرش رابه پای گل های آفتابگردانش ریخته است ،

درست مثل آب

و در پایان ،

وقتی خسته و سوخته

در پناه سایه ی دیوار باغ می نشیند ،

او به گل هایش نگاه می کند و گل هایش به آفتاب ،

بی هیچ تلاقی

 

                                                                                  21/03/80

 

 

 

---

 

  همچون پدری نگران و امیدوار , که کودکش را برای اولین بار به کوچه می فرستد تا ترانه ای را که در خانه از دوست داشتن به او آموخته است برای دیگران زمزمه کند , کودک معصومم را تنها , به کوچه , به کنار تو فرستاده ام تا زمزمه ی ترانه اش را در این ازدحام پر هیاهو به گوشت برساند . اگر او را شنیدی و دوستش داشتی به سمتش برو , دستش را بگیر و در رد شدن از این خیابان شلوغ یاریش کن . ترنم دوست داشته شدن را تو برای او بخوان .

پروفایل مدیر : بهمن یزدانی ایمیل مدیر وبلاگ

 

صفحه نخست عناوین مطالب وبلاگ اسفند ۸٧ تیر ۸٦ اسفند ۸٥

سایت رسمی احمد شاملو سایت مهدی اخوان ثالث سایت سهراب سپهری سایت فروغ فرخزاد رهی معیری ایرج جنتی عطایی فریدون مشیری نیما یوشیج منوچهر آتشی منصور اوجی جستجوگر فارسی دهیو! لیست وبلاگ های تخصصی